Sed dum la pasado de la rapidaj jaroj en Mez-Tero rompiĝis la linio de Meneldilo, filo de Anariono, kaj la Arbo velkis, kaj la sango de l’ Numenoranoj miksiĝis kun tiu de homoj malpli eminentaj.
Du kioj, kiuj ĉiam ĝenis min pri tolkieneca fantasto, estas:
1) monarkismo; eĉ Le Guin ne evitas la temon de eltrovo de la vera disendita reganto en Teromaro; rimarkeble, aferoj iris ĝenerale pli bone en la unua libro, ol en la kvara-kvina post kiam la damna reganto troviĝis. 2) akompananta ĝin malbone kaŝita rasismo; ĝi ne fortas ĉe Tolkien, bonŝance, sed jen. Numenoranoj sukcesis ĉefe pri pereigi sian landon, sed sango de iliaj regantoj! Ho, la sango de iliaj regantoj! Nur el ĝi povas veni la vera reĝo! Por subakvigi la ceteron de la mez-tero, mi supozas. Kraĉ’!