Mi ne tiom multe legas en esperanto, sed eble mi komentos esperante pri neesperantaj libroj. 😀
El neesperantaj fontoj, ĉiuj citaĵoj estas en mia traduko, se ne estas indikite alie.
Ĉi tiu ligilo malfermiĝos en nova fenestro
Jen, sekvapaĝe: “sed je la proksima bordo estis pado, multe rompita kaj kaduka, kiu serpentumis inter la ruiniĝintaj muroj kaj pavimŝtonoj de antikva ĉefvojo.” Kaj, unu alineon post tio, la Kunularo jam “marŝis obstine laŭ la kruda serpentuma pado tra multaj mejloj.”
Ĉiam fidu la vojon serpentumi.
Ne estas malproksime, sed nia vojo eble serpentumos...
Eĉ ne dubu, kara. Ĉi tiu estas la trideka fojo kiam io, plejofte la vojo, serpentumas, kaj io serpentumos 10 pliajn fojojn antaŭ la fino de la volumo. Mi kalkulis.
Kliniĝante kvazaŭ nubo, li levis brulantan branĉon kaj paŝis renkonte al la lupoj.
Ĉu nuboj faras tion? Originale “stooping like a cloud”, mi same malcertas, ke nuboj faras ankaŭ ĉi tion. Ili ja ŝajnas havi strangan atmosferon en tiu planedo.
Almenaŭ mi ne estas la unua, kiun tiu ĉi parolturno surprizis: forums.signumuniversity.org/index.php?threads/stooping-like-a-cloud.5295/
La tria ĉapitro de la dua libro, speciale la adiaŭo kun Rivendelo, ja estas bela melankolia verkaĵeto, kaj ĝenerale Auld transdonas ĝin bone kaj fidinde, eĉ se kelkaj lokoj povus profiti de plia provlegado.
La ĉielo estis nigra, kaj la suno palis.
Ĉu nigra ĉielo dumtage? Kia atmosfero ĝi estas, kaj en kiu planedo?
“There was a black look in the sky, and the sun was wan.”
En neniu regiono la kurieroj trovis signojn aŭ sciigojn pri la rajdantoj aŭ aliaj servistoj de l’ Malamiko. Eĉ per la Agloj de l’ Nebulecaj Montoj ili eksciis freŝajn novaĵojn.
Ajŝ, provlegantoj!
“Even from the Eagles of the Misty Mountains they had learned no fresh news.”
... sed tia estis la lando Rivendelo, ke baldaŭ la tutaj timo kaj antaŭzorgo estis levitaj de sur iliaj mensoj. La estonteco, ĉu bona ĉu misa, ne estis forgesita, sed ĉesis regi la estantecon. Sano kaj espero fortiĝis en ili, kaj ili estis kontentaj pri ĉiu bona tago kiam ĝi alvenis, ĝuante ĉiun manĝon, ĉiujn vortojn kaj kantojn.
Mi volas en Rivendelon...
— Do havu konsolon, — diris Elrondo. — Ĉar ekzistas aliaj potencoj kaj regnoj, kiujn vi ne konas, kaj ili estas kaŝitaj antaŭ vi. [..]. — Ĉu vi min ne aŭdis, Gloino? — diris Elrondo. — La Trion faris ne Saŭrono, kiu neniam eĉ tuŝis ilin. Sed pri ili estas malpermesite paroli.
Stultaj mortemuloj, kial vi ne emas morti? Ĉesu pridubi viajn superulojn kaj iru al batalo kun plena fido, ke ni scias kion ni faras, malgraŭ tuta manko de atestoj pri tio.
Sed dum la pasado de la rapidaj jaroj en Mez-Tero rompiĝis la linio de Meneldilo, filo de Anariono, kaj la Arbo velkis, kaj la sango de l’ Numenoranoj miksiĝis kun tiu de homoj malpli eminentaj.
Du kioj, kiuj ĉiam ĝenis min pri tolkieneca fantasto, estas:
1) monarkismo; eĉ Le Guin ne evitas la temon de eltrovo de la vera disendita reganto en Teromaro; rimarkeble, aferoj iris ĝenerale pli bone en la unua libro, ol en la kvara-kvina post kiam la damna reganto troviĝis. 2) akompananta ĝin malbone kaŝita rasismo; ĝi ne fortas ĉe Tolkien, bonŝance, sed jen. Numenoranoj sukcesis ĉefe pri pereigi sian landon, sed sango de iliaj regantoj! Ho, la sango de iliaj regantoj! Nur el ĝi povas veni la vera reĝo! Por subakvigi la ceteron de la mez-tero, mi supozas. Kraĉ’!
Neniam denove ekzistos simila kunligateco de elfoj kaj homoj; ĉar homoj plimultiĝas kaj la Unuenaskitoj malmultiĝas, kaj la du parencaroj estas malintimaj.
”Neniom denove ekzistos simila kunligateco de elfoj kaj viroj; ĉar viroj plimultiĝas...”
Pardonu min.
Multaj elfoj kaj multaj fortaj viroj, kaj multaj el iliaj amikoj, pereis dum la milito.
Elfoj, viroj kaj iliaj amikoj. Ĉu serioze?
Fama tradukisto, fama korektisto, tri provlegantoj. Kio okazis al vi ĉiuj en tiu ĉi ĉapitro? Ĉu ĝi montriĝis tro enuiga por fakte legi?
“Many Elves and many mighty Men...” Ĉu “Viroj” estu nomo de la gento nun?
... la roso sur la flavaj folioj ekbrilis, kaj teksitaj filandroretoj okulumis sur ĉiuj arbustoj.
Ĉu okulumis? Laŭ PIV, okulumi estas “ĵeti rigardon, eventuale amdeziran, al iu.” Ĝi sonas kiel stranga okupiĝo por araneaĵo, ĉu oni vere uzas la vorton tiel? Ŝajnas anglismo al mi.
La originalo estas “the dew upon the yellow leaves was glimmering, and the woven nets of gossamer twinkled on every bush”. Parenteze, mi ne multe ŝatas “ekbrilis” por “was glimmering” (kial “ek-”?), sed revenante al la araneaĵo, “trembrili” aŭ “brileti” ripetus la ĵus uzitan -bril, sed kial ne “flargretis” por tiu twinkle?
La lupo diris: «[...] Sed prefere al tio, ke vi moku mian kurĝon, unu el vi metu sian manon en mian buŝon kiel garantion, ke vi ne trompos min.»
Sed ĉiuj el al Azoj rigardis unu la alian kaj trovis sin en dilemo. kaj ĉiuj rifuzis doni sian manon, ĝis Tyr etendis antaŭen sian dekstran manon kaj metis ĝin en la buŝon de la lupo. Sed kiam li streĉis la piedojn, tiam malmoliĝis la bendo, kaj ju pli forte li sin streĉis, des pli malmola fariĝis la bendo. Tiam ĉiuj ridis krom Tyr. Li perdis sian manon.
Mi ja povas kompreni, iomete, kial Tyr ne trovis la aferon same amuza kiel ĉiuj aliaj.
Ĝi estis farita el ses partoj: la paŝbruo de la katoj, la barbo de la virinoj, la radikoj de la montoj, la tendenoj de la ursoj, la spiro de la fiŝoj kaj la salivo de la birdoj.
La libro plenas je utilaj receptoj.
"Our Dragon doesn't eat the girls he takes, no matter what stories they tell outside our valley. We hear them …
