Mi ne tiom multe legas en esperanto, sed eble mi komentos esperante pri neesperantaj libroj. 😀
El neesperantaj fontoj, ĉiuj citaĵoj estas en mia traduko, se ne estas indikite alie.
Ĉi tiu ligilo malfermiĝos en nova fenestro
La tria ĉapitro de la dua libro, speciale la adiaŭo kun Rivendelo, ja estas bela melankolia verkaĵeto, kaj ĝenerale Auld transdonas ĝin bone kaj fidinde, eĉ se kelkaj lokoj povus profiti de plia provlegado.
"Our Dragon doesn't eat the girls he takes, no matter what stories they tell outside …
Mi komencis legi ĝin dum la semajnfino kaj estas nuntempe meze de ĝi. La ĉefrolulino estas tiom talenta ke ŝi, malgraŭ tuta manko de ajna edukado, plurfoje superas la plej fortan sorĉiston de la reĝlando, kaj la socia mallerteco de la ĵus menciita sorĉisto estas iom tro multe ĉe la aĉkonduta flanko por ke mi sukcesu ŝati lin kiel estas atendite, sed la rakonto estas vere engaĝiga. Mi ĝuas ĝin ĝis nun.
Averto pri enhavo Alternativa historio en la prologo
La prologo estis interesa. Mi ne atendis, ke la nordaj dioj ĉe Sturluson estos idoj de reĝoj de Trojo. Kaj ke ili nomiĝas azoj (æsir) ĉar ili venis el Azio, tio estas kaj amuza ideo kaj lerta esperantigo.
Do mi ne sukcesas elteni la mastron de l’ ringoj nuntempe, mi vidu ĉu ĝia fonta materialo estas pli amuza
As her beloved grandfather, chief of the Maori tribe of Whangara, New Zealand, struggles to …
Do mi demetis tiun ĉi. Estis aĵojn, kiujn mi ŝatis pri la rakonto, sed ĝenerale ĝi ne interesigis min sufiĉe. Kaj mi ne kredas tiujn balenojn!
As her beloved grandfather, chief of the Maori tribe of Whangara, New Zealand, struggles to …
Mi legis iom tro multe pri gigantaj robotoj lastatempe, do mi decidis legi pri gigantaj balenoj por la ŝanĝo.
This “wild and utterly engaging narrative” (Melanie Mitchell) shows why Silicon Valley’s heartless, baseless, and …
Tiu ĉi estas freŝdate publikigita libro, kiu donas superrigardon de la ideoj, popularaj lastatempe en Silicia Valo: efika altruismo, longdaŭrismo, teĥnologia singulareco, konformigo de AI, kaj similaj. Por mi ĝi estis tre interesa, ĉar ordinare mi ne multe atentas, kion niaj karaj miliarduloj kredas kaj deklamas, do mi neniam aŭdis pri la plejparto de la priskribita en la libro frenezaĵaro.
La libro faras bonan laboron, montrante, kiel religieca kaj eĉ kulteca la tuta idearo estas: ekde la rusa kosmismo de Vernadskij ĝis la nuna teĥno-optimismo de Andreessen ĝi restas laŭlitere “ni iros ĉielen, vivos eterne kaj la mortintoj renaskiĝos”. Kun ĉiuj la samaj motivoj: la imagata problemo estas la problemo, de kies solvo eterna bonfarto de nekalkulebla nombro de animoj dependas, do por solvi ĝin neniu ofero estas tro granda, kaj kompare al neniu fakte ekzistanta problemo meritas atenton.
La aŭtoro ankaŭ prezentas tre pesimisman vidpunkton pri perspektivoj de kosma …
Tiu ĉi estas freŝdate publikigita libro, kiu donas superrigardon de la ideoj, popularaj lastatempe en Silicia Valo: efika altruismo, longdaŭrismo, teĥnologia singulareco, konformigo de AI, kaj similaj. Por mi ĝi estis tre interesa, ĉar ordinare mi ne multe atentas, kion niaj karaj miliarduloj kredas kaj deklamas, do mi neniam aŭdis pri la plejparto de la priskribita en la libro frenezaĵaro.
La libro faras bonan laboron, montrante, kiel religieca kaj eĉ kulteca la tuta idearo estas: ekde la rusa kosmismo de Vernadskij ĝis la nuna teĥno-optimismo de Andreessen ĝi restas laŭlitere “ni iros ĉielen, vivos eterne kaj la mortintoj renaskiĝos”. Kun ĉiuj la samaj motivoj: la imagata problemo estas la problemo, de kies solvo eterna bonfarto de nekalkulebla nombro de animoj dependas, do por solvi ĝin neniu ofero estas tro granda, kaj kompare al neniu fakte ekzistanta problemo meritas atenton.
La aŭtoro ankaŭ prezentas tre pesimisman vidpunkton pri perspektivoj de kosma koloniado, kun kiu mi mem lastatempe emas konsenti: tia koloniado postulas solvadon de granda nombro de treege malfacilaj problemoj, kaj teĥnologiaj kaj sociaj. Por neniu el tiuj problemoj ni havas praktike realigeblan solvon nun, kaj prenita kune, la tuta problemaro povas montriĝi simple neniam solvebla.
When a young woman clears out her deceased grandmother’s home in rural North Carolina, she …
Mi trafis mencion de tiu ĉi libro ie ĉe lemmy, kaj ĝia priskribo fare de ĵus leginto ŝajnis al mi interesa, do mi decidis provi ĝin. Mi legis nenion de Ursula Vernon (T. Kingfisher estas ŝia plumnomo). Mi ŝatis ŝian verkstilon, do mi planas provi ŝiajn aliajn librojn estonte.
Estis agrabla surprizo por mi malkovri, ke tiu ĉi libro estas fakte bazita sur La blankaj homoj de Arthur Machen. Sed tio estis ankaŭ iom da elreviĝo. Kiel memstara verko ĝi estas sufiĉe engaĝiga, mi ne plendus. Kiel daŭrigo de la rakonto de Machen... Machen estas pli subtila. Li ĉiam preferis aludi ol montri, kaj en La blankaj homoj li superas sin mem, do ĉe la fino mi tute ne scias, ĉu io supernatura vere okazis. Nu, Ambrose diras, ke jes, la knabino bedaŭrinde havis pli ol nur imagpovon; sed tio estas kion homo kiel Ambrose dirus, la ulo estas konvinkita …
Mi trafis mencion de tiu ĉi libro ie ĉe lemmy, kaj ĝia priskribo fare de ĵus leginto ŝajnis al mi interesa, do mi decidis provi ĝin. Mi legis nenion de Ursula Vernon (T. Kingfisher estas ŝia plumnomo). Mi ŝatis ŝian verkstilon, do mi planas provi ŝiajn aliajn librojn estonte.
Estis agrabla surprizo por mi malkovri, ke tiu ĉi libro estas fakte bazita sur La blankaj homoj de Arthur Machen. Sed tio estis ankaŭ iom da elreviĝo. Kiel memstara verko ĝi estas sufiĉe engaĝiga, mi ne plendus. Kiel daŭrigo de la rakonto de Machen... Machen estas pli subtila. Li ĉiam preferis aludi ol montri, kaj en La blankaj homoj li superas sin mem, do ĉe la fino mi tute ne scias, ĉu io supernatura vere okazis. Nu, Ambrose diras, ke jes, la knabino bedaŭrinde havis pli ol nur imagpovon; sed tio estas kion homo kiel Ambrose dirus, la ulo estas konvinkita pri siaj teorioj. Ĉi tie, la lastaj ĉapitroj de la libro estas multe pli konkretaj, oni ne povus interpreti diversmaniere, kio okazis. Sed mi ja ĝuis la libron.
Do mi finis la trilogion. La tria parto estis mallonga, plena je surprizoj kaj interesa. Ĝi apenaŭ temas pri laadano, tamen.
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Do, mi finlegis la trian libron, kaj ankaŭ legis la kvaran. Tiu ne impresis min tiom multe, do mi supozas ke estas denove tempo por demeti ĝin ĝis kiam mi estos en taŭga humoro por daŭrigi. Des pli ke la sekva libro, ŝajne, ne estas kronologie sekva.
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Averto pri enhavo Morto de roluloj. Ĝenerale, sen specifa malkaŝo.
Rimarkebla nombro de roluloj mortis fine de la tria libro, inkluzive de unu centra. Kaj mi supozas, ke kelkaj el ili revenos (nu, mi rigardis la vikion kaj ŝajne jes).
Mi jam komentis aliloke, ke mi ne ŝatas reviviĝojn, speciale se la forpaso estis drama. Kaj ĝi certe estis ĉi tie. Se mi priploris iun kaj tiu subite revenas en la sekva libro, mi sentiĝas trompita kaj mi mem volas remortigi la ulon. Ni ploris pri vi, ni enterigis vin kun ĉiuj ceremonioj, ni adiaŭis... bonvolu resti en la tombo, ĉu, kara?
Sed ial ĉi-serie tio malpli ĝenas min. Ŝajnas normala, ke jen iu dio intervenas por savi iun, jen la forpasinto supreniras kaj fariĝas dio mem. Ĝi estas tia mondo. Krome, supreniro estas tutegale fino de mortula vivo. Ĉu dio, ĉu kadavro, la ulo estas same perdita por siaj karuloj. Se Gandalfo Blanka drame malsamamus al Gandalfo Griza, mi eble ne tiom multe plendus pri lia reviviĝo.
Ĉiuokaze, tiuj reviviĝoj estas malfacilaj por verki ĝuste, kaj mi vidu, ĉu Erikson daŭre sukcesos esti konvinka. Mondo, kie postmorta sorto estas certa aŭ konebla ne estas nia mondo, kaj verki pri tia mondo ion, kun kio eblas emocie konektiĝi, ja estas defio...
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Averto pri enhavo Du lastaj du ĉapitroj en “Memoroj de glacio”
Vaŭ! Kiam oni klasas la serion “epika fantasto”, oni certe ne eraras. La skalo!
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Averto pri enhavo La sorto de Kapustano estas menciita
Do post ioma ripozo mi revenas al la kompatinda urbo Kapustano, konkerita antaŭ ke mi paŭzis kaj nun rekonkerita.
Nebula Award winner Jack McDevitt is "the logical heir to Isaac Asimov and Arthur C. …
Averto pri enhavo Postlibre
Entute mi ŝatis ĝin pli ol la antaŭajn du, kaj eble ankaŭ pli ol la unuan. La fino ne estas tute kredebla, malgraŭ ke la verkisto faris kion li povis por ke ĝi ne aspektu holivuda feliĉfino. Kaj la lasta provo mortigi la ĉefrolulojn ŝajnis al mi tute nenecesa, mi preferus se anstataŭ alfronti tiujn ĉefmaliculojn ĉiuj simple forgesus pri ili, tio ŝajnas pli taŭga en la cirkumstancoj.
Sed tiuj ĉi estas malgrandaj aferoj, ĝenerale ĝi estas mia plej ŝatata libro en la serio ĝis nun.
Nebula Award winner Jack McDevitt is "the logical heir to Isaac Asimov and Arthur C. …
Ĉi tiu serio estis inter rekomendoj, kiam mi serĉis rete “ne-milita «malmola» sciencfikcio”. Nu, nuntempe oni nomas “hard sci-fi” kion ajn, kio ne enhavas elfojn kaj drakojn kaj foje eĉ ion kio enhavas, do, ne mirinde, ĉi tiuj libroj estas pli proksimaj al socia SF ol al vere malmola. Ĝi enhavas hiperkosmajn vojaĝojn, kvantumajn movigilojn kaj aliajn dekoraciaĵojn, kiuj rilatas al scienco proksimume neniel. Sed ĝenerale mi ŝatas la tonon kaj etoson de la serio. Mi ĝuis la unuan libron, kiu laŭforme estas sufiĉe kredebla rakonto pri historio-arkeologia esploro en malproksima estonto. La sekvaj du libroj progresis pli en la direkton de krimrakonto, kaj mi ne aparte ŝatis tion. Speciale en la tria, kie oni provadis mortigi la ĉefrolulojn proksimume ĉiujn dek paĝojn, ĝi fariĝis iom absurda. Sed la kvara, jen ĉi tiu, malpliigis la kvanton da atencoj ĝis eltenebla, kaj la ĉefa mistero ne estis tio, kion mi atendis, …
Ĉi tiu serio estis inter rekomendoj, kiam mi serĉis rete “ne-milita «malmola» sciencfikcio”. Nu, nuntempe oni nomas “hard sci-fi” kion ajn, kio ne enhavas elfojn kaj drakojn kaj foje eĉ ion kio enhavas, do, ne mirinde, ĉi tiuj libroj estas pli proksimaj al socia SF ol al vere malmola. Ĝi enhavas hiperkosmajn vojaĝojn, kvantumajn movigilojn kaj aliajn dekoraciaĵojn, kiuj rilatas al scienco proksimume neniel. Sed ĝenerale mi ŝatas la tonon kaj etoson de la serio. Mi ĝuis la unuan libron, kiu laŭforme estas sufiĉe kredebla rakonto pri historio-arkeologia esploro en malproksima estonto. La sekvaj du libroj progresis pli en la direkton de krimrakonto, kaj mi ne aparte ŝatis tion. Speciale en la tria, kie oni provadis mortigi la ĉefrolulojn proksimume ĉiujn dek paĝojn, ĝi fariĝis iom absurda. Sed la kvara, jen ĉi tiu, malpliigis la kvanton da atencoj ĝis eltenebla, kaj la ĉefa mistero ne estis tio, kion mi atendis, do ĝis nun mi ŝatas la libron.