Ne estas malproksime, sed nia vojo eble serpentumos...
Eĉ ne dubu, kara. Ĉi tiu estas la trideka fojo kiam io, plejofte la vojo, serpentumas, kaj io serpentumos 10 pliajn fojojn antaŭ la fino de la volumo. Mi kalkulis.
Jen, sekvapaĝe: “sed je la proksima bordo estis pado, multe rompita kaj kaduka, kiu serpentumis inter la ruiniĝintaj muroj kaj pavimŝtonoj de antikva ĉefvojo.” Kaj, unu alineon post tio, la Kunularo jam “marŝis obstine laŭ la kruda serpentuma pado tra multaj mejloj.”
Ĉiam fidu la vojon serpentumi.