Mi ne tiom multe legas en esperanto, sed eble mi komentos esperante pri neesperantaj libroj. 😀
El neesperantaj fontoj, ĉiuj citaĵoj estas en mia traduko, se ne estas indikite alie.
Ĉi tiu ligilo malfermiĝos en nova fenestro
— Do havu konsolon, — diris Elrondo. — Ĉar ekzistas aliaj potencoj kaj regnoj, kiujn vi ne konas, kaj ili estas kaŝitaj antaŭ vi. [..]. — Ĉu vi min ne aŭdis, Gloino? — diris Elrondo. — La Trion faris ne Saŭrono, kiu neniam eĉ tuŝis ilin. Sed pri ili estas malpermesite paroli.
Stultaj mortemuloj, kial vi ne emas morti? Ĉesu pridubi viajn superulojn kaj iru al batalo kun plena fido, ke ni scias kion ni faras, malgraŭ tuta manko de atestoj pri tio.
Sed dum la pasado de la rapidaj jaroj en Mez-Tero rompiĝis la linio de Meneldilo, filo de Anariono, kaj la Arbo velkis, kaj la sango de l’ Numenoranoj miksiĝis kun tiu de homoj malpli eminentaj.
Du kioj, kiuj ĉiam ĝenis min pri tolkieneca fantasto, estas:
1) monarkismo; eĉ Le Guin ne evitas la temon de eltrovo de la vera disendita reganto en Teromaro; rimarkeble, aferoj iris ĝenerale pli bone en la unua libro, ol en la kvara-kvina post kiam la damna reganto troviĝis. 2) akompananta ĝin malbone kaŝita rasismo; ĝi ne fortas ĉe Tolkien, bonŝance, sed jen. Numenoranoj sukcesis ĉefe pri pereigi sian landon, sed sango de iliaj regantoj! Ho, la sango de iliaj regantoj! Nur el ĝi povas veni la vera reĝo! Por subakvigi la ceteron de la mez-tero, mi supozas. Kraĉ’!
Neniam denove ekzistos simila kunligateco de elfoj kaj homoj; ĉar homoj plimultiĝas kaj la Unuenaskitoj malmultiĝas, kaj la du parencaroj estas malintimaj.
”Neniom denove ekzistos simila kunligateco de elfoj kaj viroj; ĉar viroj plimultiĝas...”
Pardonu min.
Multaj elfoj kaj multaj fortaj viroj, kaj multaj el iliaj amikoj, pereis dum la milito.
Elfoj, viroj kaj iliaj amikoj. Ĉu serioze?
Fama tradukisto, fama korektisto, tri provlegantoj. Kio okazis al vi ĉiuj en tiu ĉi ĉapitro? Ĉu ĝi montriĝis tro enuiga por fakte legi?
“Many Elves and many mighty Men...” Ĉu “Viroj” estu nomo de la gento nun?
... la roso sur la flavaj folioj ekbrilis, kaj teksitaj filandroretoj okulumis sur ĉiuj arbustoj.
Ĉu okulumis? Laŭ PIV, okulumi estas “ĵeti rigardon, eventuale amdeziran, al iu.” Ĝi sonas kiel stranga okupiĝo por araneaĵo, ĉu oni vere uzas la vorton tiel? Ŝajnas anglismo al mi.
La originalo estas “the dew upon the yellow leaves was glimmering, and the woven nets of gossamer twinkled on every bush”. Parenteze, mi ne multe ŝatas “ekbrilis” por “was glimmering” (kial “ek-”?), sed revenante al la araneaĵo, “trembrili” aŭ “brileti” ripetus la ĵus uzitan -bril, sed kial ne “flargretis” por tiu twinkle?
La lupo diris: «[...] Sed prefere al tio, ke vi moku mian kurĝon, unu el vi metu sian manon en mian buŝon kiel garantion, ke vi ne trompos min.»
Sed ĉiuj el al Azoj rigardis unu la alian kaj trovis sin en dilemo. kaj ĉiuj rifuzis doni sian manon, ĝis Tyr etendis antaŭen sian dekstran manon kaj metis ĝin en la buŝon de la lupo. Sed kiam li streĉis la piedojn, tiam malmoliĝis la bendo, kaj ju pli forte li sin streĉis, des pli malmola fariĝis la bendo. Tiam ĉiuj ridis krom Tyr. Li perdis sian manon.
Mi ja povas kompreni, iomete, kial Tyr ne trovis la aferon same amuza kiel ĉiuj aliaj.
Ĝi estis farita el ses partoj: la paŝbruo de la katoj, la barbo de la virinoj, la radikoj de la montoj, la tendenoj de la ursoj, la spiro de la fiŝoj kaj la salivo de la birdoj.
La libro plenas je utilaj receptoj.
"Our Dragon doesn't eat the girls he takes, no matter what stories they tell outside our valley. We hear them …
"Our Dragon doesn't eat the girls he takes, no matter what stories they tell outside …
Sed mi ne volis eniri; mi ne volis esti kaptita en la argumentoj de la Magnatoj kaj la generaloj, planantaj kiel pli bone murdi dek mil da homoj kaj rikolti gloron dum la grenoj putris en la kampoj. Mi ne intencis meti min en iliajn manojn kiel plian celotan armilon.
— Uprooted de Naomi Novik
"Our Dragon doesn't eat the girls he takes, no matter what stories they tell outside …
Miaj kruroj skuiĝis; mia tuta korpo tremis. Mi ne povis teni min rekte. Mi ĉiam estis skeptika pri militaj rakontoj, pri batalaj kantoj: la fojfoja luktado inter knaboj ĉe la vilaĝa placo ĉiam finiĝis en koto kaj sangantaj nazoj, ungaj grataĵoj, muko kaj larmoj, nenio gracia aŭ glora, kaj mi ne vidis, kiel almikso de glavoj kaj morto povus iel plibonigi ĝin. Sed mi ne povis imagi la hororon de ĉi tio.
— Uprooted de Naomi Novik
"Our Dragon doesn't eat the girls he takes, no matter what stories they tell outside …
Mi komencis legi ĝin dum la semajnfino kaj estas nuntempe meze de ĝi. La ĉefrolulino estas tiom talenta ke ŝi, malgraŭ tuta manko de ajna edukado, plurfoje superas la plej fortan sorĉiston de la reĝlando, kaj la socia mallerteco de la ĵus menciita sorĉisto estas iom tro multe ĉe la aĉkonduta flanko por ke mi sukcesu ŝati lin kiel estas atendite, sed la rakonto estas vere engaĝiga. Mi ĝuas ĝin ĝis nun.
Lin naskis kiel filon naŭ virgulinoj kaj estis ĉiuj fratinoj.
Tamen kiom da monatoj tio prenis, jen kion mi volus scii.
La ĉevaloj de la Azoj tiel nomiĝas: Sleipnir estas la plej bona, ĝin Odino posedas, ĝi havas ok piedojn.
Mi certe legis pri Sleipnir antaŭe kaj ankaŭ vidis bildojn... sed kiam mi ligis la ĉi-cititan, la penso trafis min: ĈEVALARANEO! Nun mi ne kapablos forpensi ĝin. Слейпнир, пауконь Одина.
Tujsekve ili prilaboris metalon kaj ŝtonon kaj lignon kaj abunde tiun metalon, kiu estas nomita oro, tiel ke ĉiuj iliaj endomaj uzataĵoj kaj ĉiuj porĉevalaj apartenaĵoj estis faritaj el oro, kaj estas tiu epoko nomita epoko de oro ĝis ĝi dekadencis pro alveno de la virinoj.
Ĝi ŝajnas iom inceleca verko. “Venis virinoj kaj ŝtelis oron de niaj ĉevaloj!!”
Ĉu al vi ne estis dirite, ke la dioj faris ponton al la ĉielo ekde la tero, kiu nomiĝas Bifrost? Ĝin vi certe vidis. Povas esti, ke vi nomas tiun ĉielarko. Ĝi havas tri kolorojn kaj estas tre forta kaj farita per arto kaj lerto pli superaj ol ĉe aliaj konstruoj.
Tri. Ĉielarko. Tri koloroj. Tri.
Ŝokita, mi estas.
