Mi ne tiom multe legas en esperanto, sed eble mi komentos esperante pri neesperantaj libroj. 😀
El neesperantaj fontoj, ĉiuj citaĵoj estas en mia traduko, se ne estas indikite alie.
Ĉi tiu ligilo malfermiĝos en nova fenestro
Li estis tiel belaspekta, kiam li venis inter aliajn homojn, kiel estas ebono inkrustita en kverkon. Liaj haroj estis pli belaj ol oro. [..]. Ŝi estis la plej bela el virinoj, Ŝiaj haroj estis kiel oro.
Ĉu ne iom tro da obsedo pri metalaj haroj?
La mondo estis dividita en tri regionojn. De sudo al okcidento kaj supren al la Mediteraneo, ĉi tiu parto estis nomita Afriko. La suda parto de tiu sekcio estas varmega, tiel ke ĝi brulas pro la suno. La dua parto de okcidento al nordo kaj supren al la maro, ĉi tiu estas nomita Eŭropo aŭ Enea. Tie la norda parto estas tiom malvarma, ke ne kreskas tie herbo kaj ne eblas tie loĝado. De nordo kaj tra la orientaj regionoj tute ĝis la sudo, tio estas nomita Azio. En tiu parto de la mondo ĉio estas gloro kaj belo kaj abundas tie produktoj de la tero, oro kaj juveloj. Tie estas ankaŭ la mezo de la mondo. Kaj kiel estas pli bela tie la tero kaj pli bona en ĉiuj rilatoj ol en aliaj lokoj, tiel ankaŭ estas plej honorataj la homoj tie per ĉiaj bonaĵoj, saĝo kaj forto, belo kaj ĉiaj lertoj.
Jes, skitoj – ni! Jes, azianoj – ni... 😌
Do mi ne sukcesas elteni la mastron de l’ ringoj nuntempe, mi vidu ĉu ĝia fonta materialo estas pli amuza
As her beloved grandfather, chief of the Maori tribe of Whangara, New Zealand, struggles to …
Do mi demetis tiun ĉi. Estis aĵojn, kiujn mi ŝatis pri la rakonto, sed ĝenerale ĝi ne interesigis min sufiĉe. Kaj mi ne kredas tiujn balenojn!
As her beloved grandfather, chief of the Maori tribe of Whangara, New Zealand, struggles to …
The sea, too, teemed with fish but they also seemed to be waiting. They swam in brilliant shoals, like rains of glittering dust, throughout the greenstone depths — hapuku, manga, kahawai, tamure, moki and warehou — herded by shark or mango ururoa. Sometimes from far off a white shape would be seen flying through the sea but it would only be the serene flight of the tarawhai, the stingray with the spike on its tail.
Kiel @persikoreplum dirus, fiŝoj, fiŝoj kaj fiŝoj.
As her beloved grandfather, chief of the Maori tribe of Whangara, New Zealand, struggles to …
Mi legis iom tro multe pri gigantaj robotoj lastatempe, do mi decidis legi pri gigantaj balenoj por la ŝanĝo.
This “wild and utterly engaging narrative” (Melanie Mitchell) shows why Silicon Valley’s heartless, baseless, and …
Tiu ĉi estas freŝdate publikigita libro, kiu donas superrigardon de la ideoj, popularaj lastatempe en Silicia Valo: efika altruismo, longdaŭrismo, teĥnologia singulareco, konformigo de AI, kaj similaj. Por mi ĝi estis tre interesa, ĉar ordinare mi ne multe atentas, kion niaj karaj miliarduloj kredas kaj deklamas, do mi neniam aŭdis pri la plejparto de la priskribita en la libro frenezaĵaro.
La libro faras bonan laboron, montrante, kiel religieca kaj eĉ kulteca la tuta idearo estas: ekde la rusa kosmismo de Vernadskij ĝis la nuna teĥno-optimismo de Andreessen ĝi restas laŭlitere “ni iros ĉielen, vivos eterne kaj la mortintoj renaskiĝos”. Kun ĉiuj la samaj motivoj: la imagata problemo estas la problemo, de kies solvo eterna bonfarto de nekalkulebla nombro de animoj dependas, do por solvi ĝin neniu ofero estas tro granda, kaj kompare al neniu fakte ekzistanta problemo meritas atenton.
La aŭtoro ankaŭ prezentas tre pesimisman vidpunkton pri perspektivoj de kosma …
Tiu ĉi estas freŝdate publikigita libro, kiu donas superrigardon de la ideoj, popularaj lastatempe en Silicia Valo: efika altruismo, longdaŭrismo, teĥnologia singulareco, konformigo de AI, kaj similaj. Por mi ĝi estis tre interesa, ĉar ordinare mi ne multe atentas, kion niaj karaj miliarduloj kredas kaj deklamas, do mi neniam aŭdis pri la plejparto de la priskribita en la libro frenezaĵaro.
La libro faras bonan laboron, montrante, kiel religieca kaj eĉ kulteca la tuta idearo estas: ekde la rusa kosmismo de Vernadskij ĝis la nuna teĥno-optimismo de Andreessen ĝi restas laŭlitere “ni iros ĉielen, vivos eterne kaj la mortintoj renaskiĝos”. Kun ĉiuj la samaj motivoj: la imagata problemo estas la problemo, de kies solvo eterna bonfarto de nekalkulebla nombro de animoj dependas, do por solvi ĝin neniu ofero estas tro granda, kaj kompare al neniu fakte ekzistanta problemo meritas atenton.
La aŭtoro ankaŭ prezentas tre pesimisman vidpunkton pri perspektivoj de kosma koloniado, kun kiu mi mem lastatempe emas konsenti: tia koloniado postulas solvadon de granda nombro de treege malfacilaj problemoj, kaj teĥnologiaj kaj sociaj. Por neniu el tiuj problemoj ni havas praktike realigeblan solvon nun, kaj prenita kune, la tuta problemaro povas montriĝi simple neniam solvebla.
When a young woman clears out her deceased grandmother’s home in rural North Carolina, she …
Mi trafis mencion de tiu ĉi libro ie ĉe lemmy, kaj ĝia priskribo fare de ĵus leginto ŝajnis al mi interesa, do mi decidis provi ĝin. Mi legis nenion de Ursula Vernon (T. Kingfisher estas ŝia plumnomo). Mi ŝatis ŝian verkstilon, do mi planas provi ŝiajn aliajn librojn estonte.
Estis agrabla surprizo por mi malkovri, ke tiu ĉi libro estas fakte bazita sur La blankaj homoj de Arthur Machen. Sed tio estis ankaŭ iom da elreviĝo. Kiel memstara verko ĝi estas sufiĉe engaĝiga, mi ne plendus. Kiel daŭrigo de la rakonto de Machen... Machen estas pli subtila. Li ĉiam preferis aludi ol montri, kaj en La blankaj homoj li superas sin mem, do ĉe la fino mi tute ne scias, ĉu io supernatura vere okazis. Nu, Ambrose diras, ke jes, la knabino bedaŭrinde havis pli ol nur imagpovon; sed tio estas kion homo kiel Ambrose dirus, la ulo estas konvinkita …
Mi trafis mencion de tiu ĉi libro ie ĉe lemmy, kaj ĝia priskribo fare de ĵus leginto ŝajnis al mi interesa, do mi decidis provi ĝin. Mi legis nenion de Ursula Vernon (T. Kingfisher estas ŝia plumnomo). Mi ŝatis ŝian verkstilon, do mi planas provi ŝiajn aliajn librojn estonte.
Estis agrabla surprizo por mi malkovri, ke tiu ĉi libro estas fakte bazita sur La blankaj homoj de Arthur Machen. Sed tio estis ankaŭ iom da elreviĝo. Kiel memstara verko ĝi estas sufiĉe engaĝiga, mi ne plendus. Kiel daŭrigo de la rakonto de Machen... Machen estas pli subtila. Li ĉiam preferis aludi ol montri, kaj en La blankaj homoj li superas sin mem, do ĉe la fino mi tute ne scias, ĉu io supernatura vere okazis. Nu, Ambrose diras, ke jes, la knabino bedaŭrinde havis pli ol nur imagpovon; sed tio estas kion homo kiel Ambrose dirus, la ulo estas konvinkita pri siaj teorioj. Ĉi tie, la lastaj ĉapitroj de la libro estas multe pli konkretaj, oni ne povus interpreti diversmaniere, kio okazis. Sed mi ja ĝuis la libron.
Do mi finis la trilogion. La tria parto estis mallonga, plena je surprizoj kaj interesa. Ĝi apenaŭ temas pri laadano, tamen.
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Do, mi finlegis la trian libron, kaj ankaŭ legis la kvaran. Tiu ne impresis min tiom multe, do mi supozas ke estas denove tempo por demeti ĝin ĝis kiam mi estos en taŭga humoro por daŭrigi. Des pli ke la sekva libro, ŝajne, ne estas kronologie sekva.
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Averto pri enhavo Morto de roluloj. Ĝenerale, sen specifa malkaŝo.
Rimarkebla nombro de roluloj mortis fine de la tria libro, inkluzive de unu centra. Kaj mi supozas, ke kelkaj el ili revenos (nu, mi rigardis la vikion kaj ŝajne jes).
Mi jam komentis aliloke, ke mi ne ŝatas reviviĝojn, speciale se la forpaso estis drama. Kaj ĝi certe estis ĉi tie. Se mi priploris iun kaj tiu subite revenas en la sekva libro, mi sentiĝas trompita kaj mi mem volas remortigi la ulon. Ni ploris pri vi, ni enterigis vin kun ĉiuj ceremonioj, ni adiaŭis... bonvolu resti en la tombo, ĉu, kara?
Sed ial ĉi-serie tio malpli ĝenas min. Ŝajnas normala, ke jen iu dio intervenas por savi iun, jen la forpasinto supreniras kaj fariĝas dio mem. Ĝi estas tia mondo. Krome, supreniro estas tutegale fino de mortula vivo. Ĉu dio, ĉu kadavro, la ulo estas same perdita por siaj karuloj. Se Gandalfo Blanka drame malsamamus al Gandalfo Griza, mi eble ne tiom multe plendus pri lia reviviĝo.
Ĉiuokaze, tiuj reviviĝoj estas malfacilaj por verki ĝuste, kaj mi vidu, ĉu Erikson daŭre sukcesos esti konvinka. Mondo, kie postmorta sorto estas certa aŭ konebla ne estas nia mondo, kaj verki pri tia mondo ion, kun kio eblas emocie konektiĝi, ja estas defio...
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Averto pri enhavo Du lastaj du ĉapitroj en “Memoroj de glacio”
Vaŭ! Kiam oni klasas la serion “epika fantasto”, oni certe ne eraras. La skalo!
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Averto pri enhavo Sorto de Kapustano
Ilia vojo pasis inter la tombejoj. Itkoviano studis la lokon, kie li kaj liaj soldatoj prenis sian finan batalon. Ĝi aspektis ne malsame al ajna alia loko, kiun lia okulo ekzamenis. La mortintoj kuŝadis en stakoj. Kiel Brukhaliano promesis, ne eĉ unu pavimeron oni cedis sen kontesto. Ĉi tiu eta urbo faris ĉion, kion ĝi povis. Kiom ajn neevitebla la venko de Paniono estis, limoj tamen ekzistis, kie nehaltigebla impeto fariĝis malbeno.
Kaj nun la blankovizaĝaj klanoj de bargastoj anoncis sian propran neeviteblecon. Ĉio, kion panionanoj liveris, estis siavice liverata kontraŭ ili. Ni estas ĉiuj puŝitaj en la mondon de frenezo, sed nun por ĉiu el ni estu tasko retroiri de ĉi tiu abismo, treni sin for de la malleviĝa spiralo. El hororo, angoro estu formita, kaj el angoro, kompato.
— The Complete Malazan Book of the Fallen de Steven Erikson (21%)
La tuta serio “Malazan Book of the Fallen” (libroj 1–10)
Averto pri enhavo La sorto de Kapustano estas menciita
Do post ioma ripozo mi revenas al la kompatinda urbo Kapustano, konkerita antaŭ ke mi paŭzis kaj nun rekonkerita.
@persikoreplum Ĉu ili finfine revenis do?
